De Zuckerbeck, am Siesse Winkel Eck
Es giht en Beck der no meh khaa
Drum fange mer vu vorne aa
Nuu Wecke, Halbwiess, Buurelaib
On woess vum Bache no meh bscheid
Es isch de Zuckerbeck, Conditor gnennt
Der hät bigott mords gschickti Händ
Im Kopf vill zuckrigi Rezept
Wa der alls khaa, Respekt, Respekt
Er doeget zerscht en Tortebode
Fürs Fundament muß mer ihn scho lobe
Wa dä druff kunnt, loset jetzt guet zue
Des haut di fascht scho us de Schuhe
I ville Häfe Zimt Zucker, Meähl
De Safran macht e Torte geäl
En Huufe Zuetate stond parat
Iidolt, gwoge, akkurat
Sie hohe Kunscht isch Schwarzwald Kirsch
Wer die genießt word zu me Hirsch
Sie Kaffeestub isch drum en Kult
Und Bsuecher lobets, voller Huld
Au Sachertorte hät er druff
De Duft verschleht der fascht de Schnuff
Schwarzbeer vu de Beerliewieber
En Torte Zauber, konn wid meh lieber
En Schoko Traum, so zart und fein
Sind d Pralinee, ob gross, ob klein
Au Nougat kha ganz guet der Maa
Nuu Feinback – Fraue kummet a den draa
Wa wär e Städtle ohni Zuckerbeck
Verzicht wär schad uffs Feingebäck
Drum lobet mir de Städtli Beck
Am Huefinger Siesse Winkel Eck
Was ein Konditor alles kann
Er kann backen wie ein Bäcker,
doch auch wie ein Apotheker
mengen, wiegen, extrahieren,
wie ein Stuckateur verzieren.
Er kann kandieren und gelieren,
aber auch noch modellieren,
macht Figuren aus Marzipan
wie`s aus Ton der Künstler kann.
Wie ein Maurer Stein auf Stein
dazwischen Mörtel streichet ein.
Mit zarter Krem, wenn`s ist vonnöten
streicht ein der Konditor Tortenböden
Er kann hobeln wie ein Schreiner
Schokospäne, so kann´s keiner.
Wie ein Gipser verputzt die Wände,
Torten überzieht er ganz behände.
Er entwirft ein Ornament
wie ein Grafiker das kennt,
spritzt dann aus `nem feinen Tütchen
schokoladig schmucke Hütchen.
Kunstmaler sind berühmt und bekannt
für ihre feinmotorische Hand.
Auch ein Konditor zeichnet mit Bravour,
er spritzt auf Torten Bilder mit Glasur.
Aus flüssigem Glase formt der Bläser,
formvollendet seine Gläser.
Auch der Konditor bläst mit Gefühl
aus Zucker ein schönes Formenspiel.
Schneidet der Konditor dann
zuallerletzt sein Kunstwerk an,
so muss es zart und locker, fein
verzehrbar mittels Gäbelchen sein.

